Energetyka jądrowa oraz morska energetyka wiatrowa często traktowane są jako alternatywne technologie tworzenia nowych mocy. Takie podejście, zwłaszcza w Unii Europejskiej, motywowane jest zazwyczaj potrzebą realizacji polityki klimatycznej. Niektóre kraje, jak Wielka Brytania, rozwijają obie technologie, inne, jak Niemcy, rezygnują z energetyki jądrowej na rzecz morskiej energetyki wiatrowej. Polska pozostaje jednym z nielicznych krajów na świecie, który nie mając doświadczeń w energetyce jądrowej i stojąc przed wyborem rozwijania obu opcji technologicznych od podstaw, zdecydował się postawić na energetykę jądrową. Jednym z najważniejszych przytaczanych argumentów za takim właśnie rozwiązaniem były koszty produkowanej energii. (…)
Praktycznym celem pracy jest potrzeba dokonania porównawczej analizy ekonomicznej projektu budowy i oddania do użytku w 2020 roku pierwszej elektrowni jądrowej (EJ) – na przykładzie planowanej inwestycji o założonej mocy 3 GW w Żarnowcu – z budową klastra morskich farm wiatrowych (MFW) w polskiej wyłącznej strefie ekonomicznej, o mocy równoważnej produkcji energii z EJ. Zdecydowano się na przeprowadzenie symulacji ekonomicznych z wykorzystaniem metod dyskontowych oraz analizę i porównanie kosztów produkowanej energii. Wybrano sprawdzony model kosztowy, opracowany i wykorzystany w ostatnim raporcie Centre for Energy and Environmental Policy Research w amerykańskim Massachusetts Institute of Techology (MIT). Dokument został wydany w 2009 roku i skupia się na ocenie i porównaniu kosztów energetyki jądrowej i innych technologii opartych na paliwach kopalnych. Autorzy niniejszego studium porównawczego podjęli próbę wpisania morskiej energetyki wiatrowej we wspomniany model, nazywany w pracy modelem MIT i bezpośredniego porównania kosztów EJ i MFW w warunkach polskich. (...)
Praca ma głównie charakter ekonomiczny, ale wyniki analiz kosztowych (mikroekonomicznych) zostały wzbogacone o analizy potencjałów energetycznych i skutków gospodarczych i społecznych rozwoju obu technologii, a w szczególności oceny wpływu na rynek pracy na etapie budowy pierwszych elektrowni. W analizach tych nieco więcej uwagi poświęcono mało znanemu w kraju sektorowi morskiej energetyki wiatrowej. Jednym z celów pracy, wobec braku informacji na ten temat w oficjalnych dokumentach rządowych, jest zanalizowanie realnego potencjału MFW na rok 2020, 2030 i dalsze lata. Polska posiada jeden z najwyższych potencjałów rynkowych morskich farm wiatrowych na Bałtyku, a obszar polskiej wyłącznej strefy ekonomicznej to jeden z terenów o najlepszych warunkach wietrznych. Potwierdzono olbrzymi i realny, sięgający 35 GW potencjał techniczny MFW w Polsce i bardzo duży potencjał ekonomiczny do wykorzystania już do 2020 roku. Potencjał ten przekracza moc analizowanego klastra MFW (5,7 GW) i otwiera możliwość zwielokrotnienia mocy zainstalowanej do 2030 roku. W efekcie realizacji pierwszego klastra MFW, już w 2020 roku zatrudnienie w sektorze morskiej energetyki wiatrowej w Polsce może przekroczyć 9 000 osób. (...)
W świetle wyników niniejszej pracy, brak odpowiedniego uwzględnienia rozwoju MFW w polityce energetycznej Polski stanowi wręcz niezrozumiałe marnowanie krajowego potencjału polskich zasobów energetycznych i niewykorzystanie bieżących możliwości gospodarczych tworzonych przez w pełni konkurencyjną technologię jaką jest morska energetyka wiatrowa. Wyniki niniejszej pracy mogą posłużyć jako wkład w przygotowanie polskiego programu morskiej energetyki wiatrowej.
Raport do pobrania w formacie pdf w jęz. polskim.
13 lipca 2011 w Gdańsku odbyła się prezentacja raportu „Morski wiatr kontra atom”.
W prezentacji udział wzięli:
Maciej Muskat, dyrektor Greenpeace Polska: Kierunki rozwoju sektora energetycznego w Europie i związane z tym szanse dla Polski i Pomorza,
Grzegorz Wiśniewski, prezes Instytutu Energetyki Odnawialnej, główny autor raportu: Przedstawienie raportu i głównych wniosków,
Maciej Stryjecki, prezes Fundacji na rzecz Energetyki Zrównoważonej: Nowelizacja ustawy o obszarach morskich i projektach rozwoju morskiej energetyki wiatrowej,
Wolfgang Templin, dyrektor Fundacji im Heinricha Bölla w Polsce: Polityczne aspekty polityki energetycznej.
