Dwadzieścia lat temu, w trakcie negocjacji „podstolika ekologicznego” w ramach Okrągłego Stołu, jedynym zagadnieniem, które pozostało nierozwiązane, była kwestia rozwoju w Polsce energetyki jądrowej. Najpoważniejsze zarzuty stawiane przez stronę solidarnościową dotyczyły zawodności radzieckiej technologii, jak również braku publicznej debaty oraz ignorowania przez rząd obaw społecznych związanych z rozwojem technologii jądrowych w naszym kraju.
Po dojściu do władzy rządu Tadeusza Mazowieckiego podjęto decyzję o wstrzymaniu budowy elektrowni w Żarnowcu. Zarówno w kontekście zmian gospodarczych w Polsce, które spowodowały znaczący spadek zapotrzebowania na energię, jak również ze względu na niedoskonałość technologii, która miała być zastosowana w polskiej elektrowni atomowej, decyzja ta była jak najbardziej właściwa.
Przyglądając się decyzjom podejmowanym przez obecny rząd nieodparcie nasuwa się analogia z sytuacją sprzed niemal ćwierćwiecza. Znowu decyzje podejmowane są bez konsultacji ze społeczeństwem, bez odpowiednich ekspertyz ekonomicznych i społeczno – gospodarczych. Zamiast dyskusji rząd polski „serwuje” nam propagandę, w której każdy, kto próbuje oponować przeciwko decyzji o budowie w Polsce elektrowni jądrowych, przedstawiany jest jako przeciwnik postępu i „zielony oszołom”. Ma się nieodparte wrażenie, że program budowy jest „prywatną” decyzją premiera i jego najbliższych współpracowników.
Początkowo wydawało się, że nowy gabinet stworzony przez premiera Donalda Tuska nie jest zainteresowany rozwojem energetyki jądrowej. Propozycja ta nie znalazła się w programie zwycięskiej koalicji rządowej, ówczesny minister środowiska Maciej Nowicki o pomyśle rozwoju w Polsce tej formy energetyki wypowiadał się bardzo sceptycznie, wskazując, że najpierw Polska powinna wykorzystać istniejący potencjał efektywności energetycznej .
Sytuacja zmieniła się kilka miesięcy później, kiedy w ramach Wspólnoty Europejskiej zaczęto negocjować sposób oraz instrumentarium wdrożenia pakietu klimatyczno – energetycznego. Rząd zdał sobie sprawę, że odkładana od dwudziestu lat modernizacja sektora energetycznego powoduje, że polska gospodarka stała się bardzo wrażliwa na skutki polityki klimatycznej oraz coraz bardziej starzejącej się energetyki. Zagadnienia uzależnienia Polski od węgla, jak również wysokiej emisyjności polskiej gospodarki stały się kluczowe w debacie publicznej. Początkowo nie miało to jednak wpływu na sposób myślenia polityków o energetyce. Przygotowany i upubliczniony we wrześniu 2008 roku projekt nowej polityki energetycznej Polski do 2030 roku nie przesądzał sposobu rozwoju energetyki w Polsce, mówił jedynie o konieczności rozpoczęcia dyskusji nad rozwojem energetyki jądrowej. Już jednak w kolejnej wersji tego dokumentu, przedstawionej do konsultacji społecznej w marcu 2009 roku , kwestia rozwoju energetyki jądrowej została przesądzona: dokument stwierdzał, że do 2020 roku w Polsce powstaną pierwsze elektrownie jądrowe .
Tymczasem już 13 stycznia 2009 roku rząd podjął uchwałę o przygotowaniu i wdrożeniu programu polskiej energetyki jądrowej , do czego zobowiązany został pełnomocnik rządu do spraw polskiej energetyki jądrowej. Miał on za zadanie określić także liczbę, wielkość i możliwe lokalizacje elektrowni jądrowych. Na stanowisko pełnomocnika, w randze podsekretarza stanu w Ministerstwie Gospodarki, powołana została Hanna Trojanowska, dotychczasowa dyrektorka Departamentu Energetyki Jądrowej Polskiej Grupy Energetycznej. O determinacji rządu w realizacji planu budowy EJ w Polsce mogą świadczyć dwa fakty: przyjęty harmonogram prac oraz przeznaczenie w 2009 roku, w warunkach kryzysu finansowego, niemal 5 mln zł z rezerwy budżetowej na rozpoczęcie prac w tym zakresie.
Pełen tekst do pobrania w formacie pdf.
