W czerwcu 2009 roku w raporcie Polska 2030 – wyzwania rozwojowe rząd przedstawił dwudziestoletnią strategię rozwoju Polski, określaną mianem nowego projektu cywilizacyjnego. Zrodziła się ona z potrzeby zmierzenia się z nowymi wyzwaniami, jakie stoją przed Polską po wyczerpaniu się dwóch poprzednich dużych projektów, które od 1989 roku były motorem rozwoju i zaangażowania społecznego – procesu transformacji i wejścia do Unii Europejskiej. Na ile jednak zaproponowany w raporcie polaryzacyjno-dyfuzyjny model rozwoju Polski okaże się harmonizacyjny? Na ile sprawdzi się główne założenie, że wystarczy wspierać bieguny rozwoju, a „bogactwo samo spłynie w dół” i dźwignie regiony mniej dynamiczne i mniej rozwinięte?

Ewa Charkiewicz wskazuje na niebezpieczeństwa związane z proponowaną strategią. Kładzie ona bowiem nacisk na szybki rozwój gospodarczy bez zmiany dotychczasowego paradygmatu rozwoju, opiera się na zasadzie business as usual. Zdaniem autorki zarysowana wizja wzmocni jedynie obecne trendy niezrównoważonego rozwoju Polski, przerzucając jego koszty społeczne, także ekologiczne, do średnio- i niskodochodowych gospodarstw domowych. W tego typu gospodarstwach to kobiety ponoszą główną odpowiedzialność za podtrzymanie życia, rozwój jednostek i reprodukcję społeczną.

Pełen tekst analizy do pobrania w formacie pdf.

Irena Wóycicka zwraca uwagę, że w strategii Polska 2030 nie dostrzeżona została problematyka nierówności płci i dyskryminacji kobiet w zatrudnieniu i na rynku pracy. Kładzie się w niej duży nacisk na politykę wzrostu zatrudnienia i aktywizację zawodową osób znajdujących się poza rynkiem pracy, w tym kobiet, ale nie zauważa, iż większe zaangażowanie kobiet w rynek pracy uwarunkowane jest skuteczną polityką przeciwdziałania dyskryminacji ze względu na płeć w zatrudnieniu i na rynku pracy.

Pełen tekst analizy do pobrania w formacie pdf.

Dwugłos na temat Polski 2030 wpisuje się w szeroką debatę społeczną dotyczącą strategii rozwoju Polski.